Pierwsze koty

Mam wszystko...

Są chęci. Są pędzelki różniastej maści i wszelakich rozmiarów, oraz drewniane pudełeczko wypełnione po brzegi farbkami w tubkach. Jest gorąca kawa w ulubionym kubeczku i dobre, zachęcające słowo, płynące z ust osoby mi najbliższej...Jest też podniecająca świadomość, że w pudełku kotłuje się moc kolorów soczystych i świeżych, radosnych... takich jak lubię. Jest w końcu biały, porcelanowy talerzyk. Wyciskam na niego barwne łezki, mieszam łącząc je pędzelkiem, podśpiewuję coś sobie z zadowolona, unoszę dłoń, waham się pół chwilki i pewnym, stanowczym ruchem kalam biel płótna pierwszą kładzioną plamą. 

I już czuję rosnące we mnie jak ciasto drożdżowe, to dobrze mi znane Coś... Wbijam wzrok w bezbronną, pierwszą plamkę, bombardując ją gradem zarzutów. Spoglądam na talerzyk i uśmiecham się do kolorków. Patrzę znów na plamkę z wyrzutem...na talerzyk... na plamkę...plamka, talerzyk, plamka... zaczynam gmerać w kolorkach, plamka powinna być inna... plamka, talerzyk... ale jaka? plamka, talerzyk, plamka... inna jakaś może... talerzyk, plamka, talerzyk... 

Talerzyk? ..właśnie, talerzyk!!! W międzyczasie pokrył się mieszaniną szaroburości.  Wzdycham i zrezygnowana idę zmyć z niego tą breję...

Na dziś mam już dość malowania.

Powyższy scenariusz towarzyszy mi już od kilku lat, niczym senne deja vu  :), choć ostatnio udało mi się pójść o jeden kroczek dalej, o czym można poczytać tutaj , i powstała np. taka zielona łączka: 

                   Mam nadzieję, że niebawem zazieleni się również za oknem:) 

Wiedźmy z drzew. ciąg dalszy

- Ba ja proszę pani mam słabe serce i nie zgadzam się, protestuję normalnie, bo mi się zawał jakiś, albo, nie daj Boże, zgon przydarzy przez to wszystko, to i będzie kłopot. A ja swoje życie lubię, łatwego nie mam, ale kto ma, niech pani powie. Chyba, że bogacz jakiś albo biskup, ale co ja mogę wiedzieć, bo nie wszystko można kupić. I to ja mówię, wspomni pani jeszcze te słowa moje co je tu mówię, że przepędzić ją trza na cztery wiatry, albo egzorcystę, a nawet dwóch i to jak najprędzej, bo się my tu wszyscy powykańczamy. A ona te modły swoje szepczące do diabłów wyszeptuje i żeby pani wiedziała jak się suce gonić chce, same  gwałty jej w głowie, trawę by tylko łamała, a ja stara jestem, nad grobem stoję i swoje wiem, i wianki i cuda widziałam różne, a tego to... tfffu.. To mówię, że się spakuję i pod most pójdę, bo mi serce siądzie, to mnie wykończy normalnie takie ludzkie nic. I jak toto łypie spode łba, jak ślipi, noce całe łazi jak zmora straszy, to mówię, że nie da się normalnie żyć, to ja widziała jak nóż pod poduszkę wkłada i jak pani coś nie zrobi to mówię, wspomni pani jak mówię, że to do czegoś złego dojdzie...- zasapała się kobiecina, poczerwieniała i z niewypowiedzianą gracją poczęła mościć się w fotelu, co niejako stanowiło zapowiedź dłuższego monologu.

-Pani Ewo, przecież ona nie ma gdzie pójść, wie Pani, że jest zima i nigdzie nie ma miejsc, a to tylko chora kobieta...- zaczęłam łagodnie jak do dziecka. -Jest pod opieką, bierze leki, tylko straszne rzeczy dzieją się w jej głowie... 

-To ja pani mówię, i wspomni pani...

Westchnęłam tylko... 

Obraz Nick Blinko

Wiedźmy z drzew.

Spojrzałam na nią pierwszy raz i w ułamku sekundy przeleciały mi przez myśl wszystkie dantejskie sceny rodem z japońskich horrorów. Strząsnęłam z grzbietu zimne ciarki i próbując oswobodzić się z mrocznego, niejasnego uczucia powiedziałam do niej coś zupełnie nieistotnego, ale jasnym i donośnym głosem, trącając nawet delikatnie o weselsze tony. Niestety nie uniosła głowy, nie zobaczyłam jej oczu... nie drgnęła nawet... Znów otoczyły mnie małe dziewczynki z pochylonymi głowami, o włosach ociekających wodą.

-Rozumnie Pani co mówię???

Gęsta cisza.

-Jest Pani chora? Mogę w czymś pomóc?nie wiem, może...

Zobaczyłam, że poruszyła wargami i powietrze zmącił jej szept. Zastygłam, gdy słowa zaczęły się wylewać z niej jak z przepełnionej wanny, bez jakiegokolwiek ładu i składu, bezbarwne i bezpłciowe. Stała nieruchomo jak rzeźba ciosana, obryzgując mnie tymi słowami coraz szybciej i gwałtowniej. Z potoku wyłuskałam drzewo, synek, oni, worek, wiedźmy, gwałt... kołysała się lekko.

 -Może Pani podpisać?-

Poczułam się głupio z tą dłonią wyciągniętą w jej kierunku, trzymającą długopis, gdy ona wciąż powtarzała nieprzytomnie tą swoją niezrozumiałą mantrę. Niespodziewanie obudziło ją nagłe trzaśnięcie drzwiami. Podniosła głowę gwałtownie i spojrzałam prosto w jej głębokie, piękne, orzechowe oczy. Uśmiechnęła się do mnie szeroko i przeciągając się jak po kilkugodzinnej jeździe przepełnionym samochodem zapytała wesoło głosem dziecka:

-A będę mogła iść?-

Kiwnęłam potakująco lekko zszokowana. Wręcz wyrwała mi długopis z ręki i szybciutko pochyliła się nad stolikiem przygryzając wargę. Zobaczyłam jeszcze tylko jak bieleją jej palce a końcówka wkładu wbija się w papier, gdy odwróciła się na pięcie i wybiegła na zewnątrz zostawiając otwarte drzwi. Zimny powiew powietrza otulił mą twarz. Zerknęłam na papiery. Zobaczyłam dwa zupełnie różne, choć oba wyryte na wylot podpisy.

CDN.

link do zdjęcia 

Afrodyzjak

A jednak dostałam *coś* na walentynki...

dzień cały 

nie mogę się nasycić

posłuchajcie i wy...

       "Dziewczyna w bieli"   Edyta Leśniak      

Boże Ciało

"Kocha się za nic.
 Nie istnieje żaden powód do miłości..."
                                                 P.Coelho

Mając jakieś lat 15, zapytana: dlaczego mnie kochasz? odpowiadałam bez chwili namysłu właśnie takimi słowami.

Pytana dziś... odpowiadam ciszą szukając w głowie "właściwych słów".

O dziwo moje pojmowanie świata maleje wprost proporcjonalnie do ilości przeżytych lat, czyli im starsza tym... ech...

Nie świętuję walentynek, powinny być dnia każdego powszedniego :D. Nie pamiętam dokładnie od kiedy i jak długo jesteśmy, ale dobrze pamiętam "nasz pierwszy raz" w Boże Ciało i właśnie to jest Nasze walentynkowo. A na dodatek dzień wolny od pracy, więc możemy świętować do woli:D 


I utwór, który się wtedy przewijał zapadając mi głęboko w pamięć, szkoda, że nie znalazłam tej lepszej wersji, w ojczystym języku:D...






I jeszcze, bo lubi...

Bezsenne noce owocują

Z nieukrywaną przyjemnością chciałabym ogłosić wszem i wobec narodziny naszego rękodzielniczego bloga. Od dawien dawna, w duecie z Norbertem zabijam czas i zajmuję rączęta niespokojne różnorakimi robótkami. Sprawia mi to wiele radości, a i uspokaja w potrzebie...

                                                       Moonatowe pisanki        

Za oknami bywa szaroburaśnie, a u Nas już pisankowo... 

Zapraszamy serdecznie. 

Fascynacje

Wściekłość i irytacja wylewa się ze mnie każdym zmęczonym porem skóry i parując złowieszczo rozprzestrzenia się po domu. Przeglądarka internetowa stoczyła ze mną kilkugodzinną walkę. Poległam niestety...

Zrobię coś

Zaległe jakieś

Niehałaśliwie  

Uzupełnię profil Sydoniowy bo odkładam, odwlekam, chce mi się i nie chce...

No i przy  literce b jak Butoh oblazły mnie stare fascynacje...

Jeśli kiedykolwiek w Waszym mieście pojawi się plakat, info czy też plotka z tym tajemniczym słowem, nie przegapcie tego spektaklu. Ręczę, że doświadczycie emocji, które wypalą w Was piętno.  Jeszcze o tym opowiem! Teraz...

Dobranoc 

                         "Eros i Thanatos"- DAISUKE YOSHIMOTO                      

Dwa ciastka

 Dopiero teraz znalazłam chwilkę, by się Wam pochwalić... No, nie poznaję samej siebie, że jeszcze tego nie uczyniłam...

Niespodziewanie zostałam wyróżniona:) i to jak?  PODWÓJNIE!!! I zamierzam się tym obnosić  radośnie, każąc dąć w trąby i ogłaszając z tej okazji dzień jutrzejszy dniem wolnym od pracy i trosk wszelakich. O tak!!!

A wyróżnienie spłynęło na mnie od mojej bratniej, niepokornej duszy: Norberta , który jest Panem Oceanu Myśli Niespokojnych i Władcą Światłoczułego , dwóch blogowych włości ( i Pół Panem jeszcze jednej, budowanej mozolnie niestety... z braku naszego wspólnego wolnego czasu).

Drugie wyróżnienie otrzymałam od  Jacka i natychmiast oprószyło mnie ono migoczącym pyłem roziskrzenia. O Jacku mogłabym prawić same komplementy nieprzerwanym strumieniem barwnych słów, ale, i tu UWAGA DROGIE PANIE, zacytuję tylko słowa IVT : " przy Tobie kobiety czują się wyrożnione :)"...  no nie ujęłabym tego lepiej:) Dodam tylko, że Jacek swoimi  skąpanymi światłem i ciszą obrazami zabrał mnie niegdyś w fascynującą podróż w głąb duszy mojej splątanej. Często wracałam i wracać wciąż będę do Jego sennego świata...

Wiem, wiem... procedury związane z owym wyróżnieniem przewidują nadanie takowego kolejnym zasłużonym, ale wiem też, że zostanie mi wybaczone niedopełnienie obowiązków;) ... Już tyle powklejałam, a nie idzie mi to najlepiej;P a i wyróżnić chciałabym wszystkich, a lista jest długa... 

A dla Was kochani, obdarowujących mnie nie tylko wyróżnieniami, ale i swoją bezcenną obecnością tutaj, proponuję spotkanie z Dikandą. Miałam przyjemność uczestniczyć w jej narodzinach i nadal dzielnie ją dopinguję:D 

                            

  A tu,  kochane chłopaki: dobra rada;) 

                                  I jeszcze znana melodia:)

Ostatni raz

I znów zarzekam się, że to ostatni raz...

Ostatni raz bez dyskretnego obwąchiwania, niespokojnego wietrzenia drobinek tego słodkiego zapachu obłudy. Tej woni,  której mój zduszony mózg nie jest w stanie zapamiętać, zakodować i umieścić w szufladce naznaczonej czerwoną, migającą lampeczką.

I znów zarzekam się, że to ostatni raz...

Ostatni raz bez Klatki Stop.  Zbawiennej chwili, w której dane mi będzie dostrzec te drobne pajęczynki nieszczerości okalające nikłą siateczką kąciki ust, rozpościerające się wątłą firanką w oknach źrenic. Ostatni raz, bez tej zdrowej sekundy uprzedzenia, bez chroniącej nieufności.

I znów zarzekam się, że to ostatni raz...

Ostatni raz uwierzę nieprzytomnie w każde słowo, pocieszenia gest, uśmiechu szerokiego blask. Uzbroję się, zeskorupieję, wyczulę... Bo boli... bo brak mi już przędzy do ciągłego, mozolnego łatania siebie.

Dzień babci, dziadka dzień...

Babci, tej od strony taty nie ujrzałam nigdy. Nic o niej nie wiem. Nie wiem czy miała długie włosy, ani czy lubiła śpiewać. Tata pamięta ją mgliście, pastelowo. Gdy zgasła cicho poddając się chorobie był małym chłopcem. Rak… i nic więcej nie zostało już nigdy powiedziane, a ja nie pytałam…

Z dziadkiem widziałam się dokładnie cztery razy, za każdym razem przy okazji pogrzebu. Mam tylko jedno jego zdjęcie. Stoi roześmiany w warsztacie pełnym bel, wiór i trocin, na tle olbrzymiego, witrażowego okna. Ponoć był rzemieślnikiem jakich mało… nie zdążyłam go lepiej poznać…

Dziadka od strony mamy brakuje mi najbardziej. Zbierał wszystko, co tylko wpadło mu w ręce… Zanim wyjechał po mnie i mamę na stację, te parę kilometrów przez las, pół wozu zapakowane było butelkami, puszkami i zużytymi oponami. Radowało mnie to niezmiernie, bo nie było już dla mnie miejsca na deseczce i zaraz po zawiśnięciu na dziadkowej szyi i wycmokaniu szorstkich polików w radosnym szale powitania, wolno mi było wdrapać się na ukochany, spocony, koński grzbiet. Uwielbiałam dziadka, łaziłam za nim jak szczeniaczek, a on cierpliwie odpowiadał na moje kolejne „a dlaczego”? Pamiętam jak wybieraliśmy miód z uli. Wkładaliśmy wtedy ramki do takiej jakby beczki-wirówki, pod nią stawiało się nowe, błyszczące wiaderko i patrzyłam… patrzyłam zachwycona na spływający weń złocisty, gęsty strumień odurzający cudnym zapachem… Dziadek często zastygał w bezruchu zamyślając się głęboko.  Dym papierosowy otulał go miękko, przybierając rozmaite kształty.  Był wtedy moim łagodnym, śpiącym smokiem, i czekałam zniecierpliwiona, aż zacznie puszczać chmury również uszami… Nikotyna szybko zabarwiła mu palce i równie szybko przeżarła płuca, potem mózg. Gdy zachorował przestał mnie poznawać. Opiekowałam się nim po powrocie ze szkoły, a  mama leciała do pracy. Bałam się zostawać z dziadkiem sama, bo rzucał we mnie lekami i próbował uciekać z domu zrywając z siebie piżamę i pieluchę. Raz stanął w drzwiach, półnagi, przeraźliwym krzykiem błagając przechodniów o ratunek… nigdy w życiu nie czułam się bardziej bezradna.

Babcia od strony mamy była niezwykłą kobietą, oszczędną w słowach i gestach, ale lubiła snuć złowrogie bajki przed snem. Kołysała się wtedy smętnie jak zmęczone wahadło i zbierając plecami błogie ciepło z kafli starego pieca zaczynała opowieść. Jej pokój był szmacianym królestwem, w którym nawet najmniejszy, niepozorny guziczek miał swoje właściwe, zaszczytne miejsce, a strzępiaste gałganki przemieniały się w cudaczne łatki, by wdzięcznie i z godnością zdobić poprzecieraną pościel. Godzinami przekładałam różnorakie paciorki i kulki z jednej szklanki po musztardzie do drugiej. Przez niektóre guziki można było spojrzeć prosto w słońce i zachłysnąć się barwami, a potem zerknąć na drogę by zobaczyć irracjonalnie kolorową, człapiącą wśród traw babcię z koszem pełnym pokrzyw. Patrzyłam, jak gołymi rękoma, jednym wprawnym ruchem zrywa kosmate liście i sieka wielkim nożem na desce z drewnianego schodka, a potem miesza z żółtkami, krwawnikiem i mąką kukurydzianą. Karmiłyśmy tym rozbiegane kulki mieszkające w kartonowej rezydencji pisklaków, te spędzające czas głównie na grzaniu się pod żarówkowym słońcem. Wtulone w siebie tworzyły zwarty, puszysty dywanik. Namiętnie pisywałam do babci listy i malowałam laurki.

Ten zostawiłam sobie na pamiątkę, bo jest taki zwyczajny:) Zaklinała zwyczajnymi rzeczami. Jak marudziłam na łące, szła w zarośla mamrocząc coś do siebie pod nosem i wracała z wielgachnym liściem łopianu. Mam nawet jedno paskudnej jakości zdjęcie, na którym stoję roziskrzona dumnie prezentując swój nowy eko-parasol.   Ją również dopadła choroba, ta wisząca nad naszą rodziną jak klątwa. Znów dyżury w kolejności mama, ja po szkole i tata nocą, ale tym razem pojmowałam więcej i byłam spokojniejsza. Wstydziła się swojej choroby, jej brudnej cielesności, patrzyła przepraszająco… Odeszła przy mnie, w moim łóżku, gdy ja liczyłam długie sekundy między jej jednym oddechem a drugim.

Tęsknię za moimi dziadkami, noszę w sobie niedosyt chwil spędzonych z nimi, niedosyt słów.   


  

Ale o co chodzi???

- ALE O CO CHODZI???

I tak oto już przedłożyłam szerokiemu światu samo sedno mojego jestestwa. Silnie skoncentrowana esencja mego ja zamyka się w tym niepozornym zdaniu jak wszechświat w łupince orzecha. Pytanie to mam wyryte w każdym moim jądrze komórkowym i to zapewne po łacinie...
Niemniej wpięta w łańcuszek jakowegoś blogowego ekshibicjonizmu i to przez przyjaciela o rogatej duszy: Norberta ,postaram się cosik więcej o sobie naskrobać:) I tak:

1. Wciąż jestem głodna i ciężko mi ów głód nasycić. Głodna wszelako i na milion sposobów. Drążę, wiercę, badam. Pitraszę, pochłaniam, ogołacam. Szukam, eksperymentuję, prowokuję. A wszystko to ciągiem, bądź znienacka.   

2. Walczę ze zbieractwem przedmiotów sentymentalnych, bądź takich, którym przyklejam etykietkę: "na pewno mi się przyda". Grzęznę, porastam i kiedyś zaginę wśród takowych skarbów, a szczątki moje doczesne zostaną odnalezione po smudze charakterystycznego zapachu, jak po nitce do kłębka. Już się za to wstydzę:)  

3. Potrafię przerabiać śmieci na coś użytecznego, w drugą stronę też to działa i to zdecydowanie szybciej, ponieważ przedmioty martwe, te na wtyczkę bądź inne źródło zasilania, notorycznie odmawiają ze mną współpracy. Już się przyzwyczaiłam i z góry zakładam, że nawet jeśli jest nowe, to i tak nie będzie działało...

4. Mam dar do wykonywania schematycznych, niekontrolowanych czynności. Byłabym mistrzynią w składaniu długopisów na czas lub ilość. Robię takie rzeczy perfekcyjnie i bez udziału głowy, która w tym czasie zaprzątnięta jest rozgardiaszem myśli i obrazów. Rączki swoje, głowa swoje... a żołądek ssie...:)

5. Walczę z nadwagą, a właściwie to nie walczę, raczej wciąż prowadzę działania zbrojne w postaci tabel kalorii, kostiumu kąpielowego, maty do jogi, i świadomości, że wiem jak zdeptać wroga, tylko mi się nie chce;)


6. Współtworzę ośrodek i stowarzyszenie pomagające ludziom w trudnych sytuacjach życiowych. Uwielbiam swoich podopiecznych, ich bezpretensjonalność i opowieści. Wiem, że większą satysfakcję sprawiłaby mi taka pomoc zwierzętom, ale nie jestem w stanie oglądać ich cierpienia. Odchorowywałabym, a że spontaniczna ze mnie babka, to i pewnie naruszyłabym nietykalność cielesną niejednej osoby krzywdzącej.


7. Śnią mi się bajki i niesamowite przygody, często futurystyczny świat w którym zgrabnie się poruszam. Zastanawia mnie to niezmiernie.


8. Potrafiłabym wyjść z domu i zaginąć.


9. O... już zbliżam się do końca;) 


10. Lubię jadąc pociągiem tą chwilę, gdy nocą lub świtem bladym widać w oddali miasto. Lubię jak powoli rośnie i migocze coraz większą liczbą kolorowych świateł. W żadnych innych okolicznościach miasta nie lubię. Lubię fotografować sobie zwykłe roślinki, o proszę:

     A do kilku nowych zwierzeń na swoich blogach chciałabym zaprosić:
No właśnie... 
Przejrzałam skrupulatnie listę obserwowanych i ci, których chciałam wciągnąć w zabawę już się bawią:), a z resztą jeszcze nie miałam okazji pisać. Głupio mi tak nagle ich atakować, z tej mojej głębokiej, bezpiecznej czeluści blogowej w której do tej pory się skrywałam, więc zostawię "na kiedyś"...


Jak nie zapomnę:)