Skok w bok, czyli ruchy konika kanapowego

K O N I K   K A N A P O W Y!!!

Chwil kilka temu ze śmiechem rzucono w moją stronę powyższym epitetem i nie wiedzieć czemu coś mnie gwałtownie zakuło pod żeberkami. No jakże to tak? Konik, konik... KONIK POLNY owszem i jak najbardziej! Ba, pokuszę się nawet  o lekko ironiczną autocharakterystykę słowami bajkopisarza, Jeana de La Fontaine'a:

"...Niepomny jutra, płochy i swawolny, 

Przez całe lato śpiewał konik polny..."

W tym momencie ten, kto wie co też porabiam wakacyjną porą przyklaśnie mi tu z uśmiechem, nieprawdaż?  A tego, kto wciąż nie miał przyjemności (wątpliwej zresztą) zanurzyć się głębiej w moją skomplikowaną, wielozwierzęcą naturę   zapewniam z ręką na sercu: onym konikiem polnym w całej swojej krasie jestem, z zamiłowaniem do chowania się w zieleni i cudaczną beztroską niedbania o swoje lepsze jutro. No nie poradzisz nic. 

fot. Katerina Plotnikova

W tym czterokopytnym, parskającym kontekście, i już obnażając się jeszcze bardziej dodam, że nawet z porównaniem do KONIKA SZACHOWEGO bym się zgodziła. Może bez entuzjazmu, ale jednak. Tak już mam, upatrzę coś sobie, ubzduram, zapragnę, więc dalejże skok czynić w stronę tego wymarzonego, co bladym zarysem na horyzoncie widnieje. Przecież cudeńko tak nieznośnie kusi podniecającym niezbadaniem i wabi obietnicą ekscytującego przeżycia.  A skok długi i zaplanowany. Wyuczony, idealny, jak to u zawodowca. Taki ze wszystkich sił i mocy całej, z modlitwą na ustach i zaciśniętymi powiekami. Dotykam ziemi i nawet nie daję sobie tej drobnej chwilki satysfakcji, słówka na pochwałę samej siebie, sekundki na oddech, gdy już wzbijam się po raz drugi. Cel świetlisty i wyraźny, choć jego kontury lekko falują od gorącego powietrza. Później, później odpocznę, schrupię taczkę marchewek w nagrodę i wytarzam się w mokrej ziemi... Teraz jestem tylko ja i mój cel. Ja i On...I znów ląduję zgrabnie, lekko, tak blisko. Podnoszę głowę i aż drżę z podniecenia, jestem na odległość włosa, mogę ten mój cel jaśniejący wręcz objąć swoim oddechem, przycisnąć do piersi, jeszcze tylko kroczek mały, jedno stąpnięcie... gdy nagle, gdzieś kątem oka dostrzegam obraz, jakże on piękny, jaki kuszący. Jaki fa-scy-nu-ją-cy. Co prawda bladym zarysem na horyzoncie widnieje, ale cudeńko tak kusi podniecającym niezbadaniem i wabi obietnicą ekscytującego przeżycia, że nie oprę się... Nie zawaham...

Dalej już wiecie. Tylko szalony skok mi ku temu kolejnemu pozostaje. Skok w bok właśnie, nie inaczej... i już nic więcej nie powiem, interpretujcie jak chcecie ;)   

A w ogóle gdyby powiedziano mi, żem KONIEM DZIKIM  i narowistym jest,  to dopiero byłby komplement. Z gatunku tych wspominanych przed snem, skwapliwie przyjętych, lekko rozdymających wewnętrznie i smakowitych jak świeże, drożdżowe bułeczki. Jejku, mustangiem nieokiełznanym Ci ja, w galopie, z grzywą czesaną wiatrem i nagą kobietą  o imieniu wolność na spienionym mym grzbiecie. Ale nie... Nie... Nudnym, rozmemłanym konikiem kanapowym dziś mnie podle ochrzczono, i choć mina mi zrzedła na myśl, że jest w tym określeniu pewne "ziarenko" prawdy, to jednak pocieszam się, że jak tylko zechcę, to w każdej chwili  mogę zeskoczyć z tej kanapy i radośnie przegalopować przez dzikie, niezmierzone prerie...

Wystarczy

tylko

zechcieć... 

No nie?

***

źródło

Nie miałam jeszcze okazji cosik napisać Wam Noworocznie na 2013, bardzo chciałam, ale mi się to chcenie wymieszało z potężnym laptopowstrętem i wyszło jak wyszło. Jest mi trochę przykro, bo wiem, że zaglądacie, jesteście. W ciszy skwapliwie pozbierałam wszelkie życzenia od Was, przy każdym szepcząc w duchu "niech się spełni" i z całego serducha dziękuję Wam za nie !!!

A ja uparcie eksploatują swoje zeszłoroczne życzenia:

Kochani, nie bójcie się sięgać po to, czego pragniecie

i niech ten Nowy biegnący będzie łaskawy, szczodry i ekscytujący!  

A co!!!

Uściskuję Was zbiorowo i każdego z osobna!

a te zmory rozczochrane,

co pozostawiły po sobie jeno puste adresy uściskuję wręcz dusząco i po wielokroć, a nuż się zlitują i nawrócą na te kręte, choć dobrze im znane ścieżki;) 

Mam bóle fantomowe po gwałtownej i niezrozumiałej mi stracie kilku blogoprzyjaciół, więc na pewno zrozumiecie to powyższe ich faworyzowanie ;D

*

Muppety jak wino?

Ano miałam Was dziś podręczyć nieco królisiowymi opowieściami, ale jakieś marudzenie, niechcenie, smęty jakieś mi się po klawiaturze snują. Miałam podsumować blogowy roczek, ale, że to jakoś dwa dni temu było, to niejako już się przeterminowało, jak wczorajsze wiadomości. Miałam Candy ogłosić w ramach projektu "Wietrzenie przestrzeni", ale zdjęć nie mam czym poczynić...ech... 

Za to będzie odrobinę o moich ulubionych Muppetach, którym jest dość blisko do stomatologii, o czym się zaraz przekonacie, ale po kolei...:)

Ojcem Muppetów (i Fraglesów) był Jim Henson. Jego ulubioną lalką była żaba Kermit. Uszył ją któregoś dnia z kawałka zielonej szmatki i dwóch piłeczek pingpongowych, użyczał jej swojego głosu i animował ją. Gdy zmarł, na jego pogrzebie śpiewał chór Muppetów a na trumnie siedział Kermit trzymając tabliczkę z napisem: "straciłem głos". Nic dodać...

Jako, że Muppety były niezwykle znane i lubiane, a co za tym idzie stały się bardzo dochodową marką, pociągnęło to za sobą realizację pełnometrażowych fabuł i pozwoliło im zaistnieć na wielkim ekranie. Było to niezwykłe doświadczenie dla widzów, którzy nagle ujrzeli ulubione kukiełki w całej okazałości, poruszające się bez animujących je ludzi. W dzisiejszych czasach "nie takie rzeczy już widzieliśmy" :) ale wtedy...

Jak się pewnie domyślacie, moją ulubioną bohaterką jest Miss Piggy, bo jakżeby inaczej:) Ta urocza świnka, jak każda kobieta, ma wiele twarzy:) i każda jej odsłona bawi mnie do łez... Ciekawam, czy Panna Piggy jest najpopularniejsza, czy też macie jakowegoś innego ulubieńca, proponuję wzięcie udziału w ankiecie, jest w prawym, górnym rogu, ja obstawiam świnkę :)))

Udało jej się nawet dostać angaż w reklamie i wydać książkę kucharską

Sercem, duszą i głosem Miss Piggy był Frank Oz. I to właśnie do tejże osoby dążę prowadząc Was nieco pokrętnymi ścieżkami. Frank to świetny lalkarz, reżyser, a przede wszystkim aktor głosowy. Przez wiele, wiele lat współtworzył "The Muppet Show" animując i użyczając swojego głosu wielu lalkom. 

Jego wyjątkowy talent zwrócił uwagę George'a Lucasa, który zaproponował mu wykreowanie postaci Yody w "Gwiezdnych Wojnach", co Oz uczynił perfekcyjnie. Ale Frank jest także reżyserem i w swoim dorobku ma pewien film muzyczny w którym prym wiedzie sympatyczna, krwiożercza roślinka z kosmosu. Film powstały w 1986 roku, ale roślinka rodem ze współczesnych animacji komputerowych, zresztą zobaczcie sami.

...i tu dotarliśmy do samiuśkiego, stomatologicznego sedna, bowiem w filmie owym występuje pewien narwany dentysta:

i pewien, równie narwany pacjent:

Film ma rewelacyjna ścieżkę dźwiękową i jest mieszanką czarnej komedii i musicalu, do tego doprawiony dużą dawką kiczu, no i ze świetnymi kreacjami aktorskimi, taki w sam raz na niedzielne, leniwe popołudnie... 

Co do Muppetów, które właśnie pojawiły się na dużym ekranie, jakoś nie mam ochoty gnać do kina, by zasmakować odgrzewanego Disneyowskiego kotleta. Dla mnie niektóre rzeczy umierają wraz z ich twórcami, a odkurzanie i wskrzeszanie kultowych zoombie zdaje się być zabiegiem z góry skazanym na porażkę. Owszem, sentymentalne ukłucia mają swoją moc, ale mnie zmuszą raczej do odkopania staroci niż do zapoznania się ze zreanimowanymi lalkami. Może to też wina nieciekawej, wtórnej fabuły? Może jakaś pewność, że Muppety bez Ozza i Hensona są ponaciągane i bez wyrazu jak twarz po spartolonym liftingu? Może nutka jakowejś tęsknoty?... a najpewniej wszystko razem.

Poniższego kosmitę dedykuję wszystkim, którzy nie mają odwagi zrobić czegoś szalonego w swoim życiu, choć może i ochota jest... na zachętę, a co!!! ;)

*

W Realu

...i bynajmniej nie o będzie to relacja z coniedzielnej, pasjonującej wycieczki do pobliskiego hipermarketu, a słów garstka w temacie pewnego niezwykłego spotkania. Widok owej osóbki, a właściwie już nawet sama nikła myśl o niej, stawiają moje zdezorientowane ślinianki na baczność, więc będzie króciutko ;D
I tak Czekolada z Gruszkami jest:
a. czekoladowowłosa ( choć spodziewałam się, nie wiedzieć czemu, rudej)
b. pięknooka ( dopatrzyłam się odcieni od malachitu po blady grafit)
c. smaczna ( o czym przekonały się wszelakie latające Jaworskie wampiry , ciumkające muszki i inne takie upierdliwce:)

Powiem Wam jeszcze, że właśnie TAK Ją sobie wyobrażałam, wyczytując jej blogowe myśli i opowiadania. Właśnie tak, nie inaczej... no, z tą różnicą, że była miedzianowłosa, ale to może będzie opowieść z przyszłości? kto wie?...


Tak jakoś niespodziewanie splątały mi się w tym roku aż trzy święta.
Boże Ciało jest dla mnie dniem niezwykłym i pełnym niespodziewajek, a dzisiejsze pachnie poziomkami i kłuje kroplami dżdżu jak sosnowymi szpilkami.  Spłakane deszczem aksamitki przywołują wytarte wspomnienia.   "Dobrze, że jesteś" mogłabym znów powiedzieć, ale nie muszę mówić naprawdę nic...

Dzień Ojca... Nadal nie powiem tacie tego, co kotłuje się we mnie z przeszłości. I choć tkwi jak zadra jątrząc się lat tyle, wciąż zastanawiam się, czy warto wyłuskiwać, odkażać i czyścić... Czy zrozumie? Czuję podskórnie, że zaboli, że słów nie znajdę, że wciąż nie potrafię "na chłodno" porozmawiać... Może za czas jakiś, ale czy mam ten czas?...

The Shelter, Jan Saudek

Noc Kupały pozostawię bez komentarza, bo całe towarzystwo od harców całonocnych w tym roku mi się wykruszyło jak kawałek spróchniałej deski;) Jeden twierdzi, że jest zaśniedziały i już nie zrzuca łaszków tak ochoczo jak kiedyś. Drugi pewnikiem zrzuca łaszki, ale tylko do celów wyższych i szczytnych, a takowych celów nie posiadam w zanadrzu. Trzeci jest płochy i nie chce wystawiać swych rumieńców na widok publiczny, a pewnikiem wpełzły by na blade, chłopięce lico od nadmiaru wrażeń, a czwarty zastrzegł na wstępie:"... że to, że ma zapędy ekshibicjonistyczne, to nie znaczy..." Uwaga! "...że jest łatwy"...eeee... i masz babo placek;)) no i cóż mam biedna, oj biedna ci ja, czynić? ;)

źródło

 .